Standaardwaarden versus werkelijke emissies

Elk goed in een CBAM-aangifte draagt een cijfer voor ingebedde emissies, en dat cijfer komt via een van twee routes tot stand. Werkelijke waarden komen uit de eigen gemonitorde gegevens van de producerende installatie. Standaardwaarden worden door de Commissie gepubliceerd per goed en land van oorsprong, en gelden wanneer geen werkelijke waarden worden gebruikt.

De keuze wordt gemaakt per installatie en per goed, niet per onderneming en niet per aangifte. Eén producent kan werkelijke waarden rapporteren voor een goed dat hij nauwgezet monitort en terugvallen op standaardwaarden voor een ander, en beide kunnen in dezelfde aangifte staan.

Werkelijke waarden zijn niet louter een getal dat de producent opgeeft. Zij berusten op een monitoringmethodiek die op de installatie wordt toegepast, op vastleggingen waaruit blijkt hoe het cijfer tot stand is gekomen, en op documentatie die stand houdt bij toetsing nadat de aangifte is ingediend. De berekeningsmethoden zijn vastgesteld in de uitvoeringshandeling van de Commissie over de berekening van ingebedde emissies.

De praktische toets is of het cijfer op verzoek kan worden onderbouwd. Een getal dat niet kan worden herleid tot gemonitorde gegevens en een gedocumenteerde methode is geen werkelijke waarde, en het risico komt bij de aangever te liggen en niet bij de producent.

Standaardwaarden vormen de terugvaloptie. Zij gelden wanneer werkelijke gegevens ontbreken, onvolledig zijn of niet kunnen worden onderbouwd. Zij worden gepubliceerd per goed en per land van oorsprong, waarbij elektriciteit afzonderlijk van de rest wordt behandeld.

Standaardwaarden zijn bewust conservatief. Zij zijn zo vastgesteld dat emissies niet worden onderschat, wat betekent dat een producent met een werkelijk koolstofarme route doorgaans slechter af is met rapportage op standaardwaarden dan op zijn eigen gedocumenteerde cijfers.

De vergelijking is rekenkundig. Certificaten worden ingeleverd tegen de aangegeven ingebedde emissies, dus een lager cijfer betekent minder certificaten voor hetzelfde volume. De vraag is of het verschil tussen de standaardwaarde en het eigen cijfer van de producent groot genoeg is om de kosten van het monitoren, documenteren en verifiëren van dat cijfer terug te verdienen.

Wanneer de route van de producent dicht bij of boven de standaardwaarde ligt, zijn standaardwaarden goedkoper en eenvoudiger, en is daarvoor kiezen een legitiem antwoord. Ligt zij er wezenlijk onder, dan betalen werkelijke gegevens zich terug, en hoe groter het verschil en hoe groter het volume, hoe sneller dat gebeurt.

Welke route ook wordt gebruikt, de aangifte legt vast welke het was. De bepalingsmethode staat naast het emissiecijfer voor elk goed en geeft het CBAM-register aan welke bewijsstandaard op dat cijfer van toepassing is.

Een aangifte die methoden per goederensoort combineert, is normaal en te verwachten; wat niet aanvaardbaar is, is een methodeaanduiding die niet overeenstemt met het bewijsmateriaal achter het cijfer. Gids 05 zet de begrippen directe en indirecte emissies volledig uiteen.