Wartości domyślne a emisje rzeczywiste

Każdy towar w Deklaracji CBAM ma przypisaną wartość emisji wbudowanych, a wartość ta powstaje w jednej z dwóch ścieżek. Wartości rzeczywiste pochodzą z danych monitorowanych przez samą instalację produkującą. Wartości domyślne są publikowane przez Komisję dla każdego towaru i kraju pochodzenia i mają zastosowanie tam, gdzie nie stosuje się wartości rzeczywistych.

Wybór dokonywany jest dla każdej instalacji i każdego towaru osobno, a nie dla przedsiębiorstwa ani dla deklaracji. Jeden producent może zgłaszać wartości rzeczywiste dla towaru, który monitoruje dokładnie, i sięgać po wartości domyślne dla innego, a oba mogą znaleźć się w tej samej deklaracji.

Wartości rzeczywiste to nie po prostu liczba podana przez producenta. Opierają się na metodyce monitorowania stosowanej w instalacji, na zapisach pokazujących, w jaki sposób uzyskano tę wartość, oraz na dokumentacji, która wytrzyma weryfikację po złożeniu deklaracji. Metody obliczania określa akt wykonawczy Komisji dotyczący obliczania emisji wbudowanych.

Praktycznym testem jest to, czy wartość można uzasadnić na żądanie. Liczba, której nie da się powiązać z danymi monitorowanymi i udokumentowaną metodą, nie jest wartością rzeczywistą, a ryzyko spada na zgłaszającego, a nie na producenta.

Wartości domyślne są rozwiązaniem zapasowym. Stosuje się je tam, gdzie dane rzeczywiste nie istnieją, są niekompletne lub nie mogą zostać uzasadnione. Publikowane są dla każdego towaru i każdego kraju pochodzenia, przy czym energia elektryczna traktowana jest odrębnie od pozostałych towarów.

Wartości domyślne są z założenia konserwatywne. Ustalono je tak, aby nie zaniżać emisji, co oznacza, że producent o rzeczywiście niskoemisyjnej ścieżce produkcji zwykle wypadnie gorzej, zgłaszając wartości domyślne, niż podając własne udokumentowane dane.

Porównanie jest kwestią arytmetyki. Certyfikaty umarza się w odniesieniu do zadeklarowanych emisji wbudowanych, więc niższa wartość oznacza mniej certyfikatów przy tej samej ilości towaru. Pytanie brzmi, czy różnica między wartością domyślną a własną wartością producenta jest dostatecznie duża, aby pokryć koszt monitorowania, dokumentowania i weryfikacji tej wartości.

Gdy ścieżka producenta jest bliska wartości domyślnej lub ją przekracza, wartości domyślne są tańsze i prostsze, a ich wybór jest w pełni uzasadniony. Gdy leży istotnie poniżej, dane rzeczywiste zwracają poniesiony wysiłek, a im większa różnica i im większa ilość towaru, tym szybciej to następuje.

Niezależnie od zastosowanej ścieżki, deklaracja zapisuje, która z nich to była. Metoda ustalenia widnieje obok wartości emisji dla każdego towaru i wskazuje Rejestrowi CBAM, jaki standard dowodowy ma zastosowanie do tej wartości.

Deklaracja, w której dla poszczególnych towarów zastosowano różne metody, jest sytuacją normalną i oczekiwaną; niedopuszczalne jest natomiast oznaczenie metody, które nie zgadza się z dowodami stojącymi za daną wartością. Przewodnik 05 przedstawia w całości pojęcia emisji bezpośrednich i pośrednich.